Metody i uczucia cz. 8

Sensualiści najchętniej wskazują na przykład dziecka, którego upodobanie w pięknem jest jeszcze wolne od wszelkich innych towarzyszących wyobrażeń. Światło, dźwięk, barwa, napełniają je uczuciem upodobania. Śpiew matki nad kolebką ucisza je, srebrzysta gwiazda, różnobarwne kwiaty, melodyjne dźwięki upajają jego duszę i mogą w niej przywrócić najharmoniejsze usposobienie.

Chcąc jednak zbadać bliżej naturę tego „czystego” upodobania w pięknie, należy porównać z nim skutki, jakie wywiera dobro i prawda. Patrząc na piękno, nie zważam ani na dobro, jako bezwzględny cel do  osiągnięcia, ani na dobro praktyczne, tj. pożytek; również niema nic piękno wspólnego z prawdą, harmonia uczucia z zadowoleniem badawczej myśli. Piękno może obudzić pożądanie; może zawierać w sobie prawdę i dobro, a przeto być nawet pożytecznym dla poznania, rzecz jakaś może być doskonałą w zakresie piękna, prawdy i dobra, w istocie jednak nie są one ze sobą zlane. Sąd o pięknu wydany ze stanowiska prawdy lub dobra, filozofii lub etyki, jest estetycznie przewrotnym. Piękno nie zważa na pożytek, ani na doskonałość, o ile by ta uznaną być miała przez rozum. Gdy pytamy o piękność człowieka, niema mowy o jego dobroci, użyteczności, sile pojęcia, roztropności itd. Mówimy tylko o jego „cieniu”, nie o istocie, o działaniu. Piękno odnosi się do zjawiska, do formy dostrzegalnej.

 

Comments

  1. Reklama:

    To Cię zainteresuje:

    Przeprowadzki Chorzów tanio
    przyłbica stomatologiczna ochronna
    ford serwis warszawa
    fotel wypoczynkowy
    fotograf komorniki
    fotograf ślubny szczecin
    fototapety do kuchni zmywalne
    frezowanie cnc śląsk
    frezowanie komina
    frezowanie pianek